Ik dacht dat ik wist wat me te wachten stond.
Na mijn eerste kindje had ik natuurlijk al ervaren hoe intens de kraamtijd en de maanden daarna kunnen zijn. Dus toen ik opnieuw moeder werd, voelde het ergens alsof ik beter voorbereid was.
Maar eerlijk? Dat viel tegen.
Met een zoontje van twee en een pasgeboren baby kwam er een hele nieuwe laag bij. Waar ik bij mijn eerste nog momenten had om bij te komen wanneer hij sliep, was dat nu eigenlijk geen optie meer. Er was altijd wel iemand die me nodig had.
En de nachten… die waren pittig.
Onze jongste sliep de eerste maanden heel slecht. Daardoor kwamen mijn man en ik vaak niet verder dan drie a vier uur slaap per nacht. En dat hakt erin. Niet een beetje, maar echt diep. Ik merkte dat het me begon op te breken. Niet alleen fysiek, maar vooral mentaal.
Waarom niemand je hier echt op voorbereidt
Er wordt veel gesproken over lichamelijk herstel na een bevalling. Over je buik, je bekkenbodem, je conditie. Maar hoe zwaar het mentaal kan zijn… daar wordt minder over gezegd. Misschien omdat het voor iedereen anders is. Of omdat het moeilijker uit te leggen is.
Maar wat ik zelf heb ervaren, is dat juist die mentale kant je kan verrassen.
De combinatie van weinig slaap, continu “aan” staan, zorgen voor twee kinderen, je eigen herstel en alle verwachtingen (van jezelf en soms ook van buitenaf)… het kan gewoon veel zijn.
Te veel soms.
Die constante “aan-stand”
Wat ik lastig vond, was dat mijn hoofd nooit echt uitging.
Zelfs als de baby sliep, was er altijd iets:
een peuter die aandacht wilde, een huishouden dat doorging, of gewoon dat gevoel dat je alert moet blijven.
Je bent continu beschikbaar. Continu verantwoordelijk. Continu nodig. En dat is prachtig en eervol maar ook intens.
Soms voelde het alsof ik mezelf een beetje kwijt was geraakt in die rol van moeder. Alsof alles draaide om zorgen, regelen en doorgaan.
De tweestrijd die elke moeder herkent
Wat het voor mij misschien nog wel het moeilijkst maakte, was de tweestrijd.
Aan de ene kant wil je niets liever dan bij je kinderen zijn. Je bent hun veilige plek, hun rustpunt. Zeker in die eerste maanden voelt het bijna onnatuurlijk om afstand te nemen.
Maar aan de andere kant voel je dat je ook iets nodig hebt voor jezelf.
Rust.
Ademruimte.
Even geen verantwoordelijkheid.
En die twee gevoelens botsen.
Want zodra je denkt aan even weggaan, komt dat stemmetje:
Maar ze hebben mij nodig.
Kan ik ze wel "achterlaten"?
Wil ik dit wel?
Ik vond dat zelf best moeilijk.
Wat mij uiteindelijk hielp
Wat voor mij echt een verschil maakte, was accepteren dat ik het niet alleen hoefde te doen. Dat klinkt misschien logisch, maar zo voelde het niet altijd.
Ik ben uiteindelijk minder gaan werken, omdat ik merkte dat de mental load gewoon te hoog werd. En ik heb hulp aangenomen, van mijn lieve moeder, mijn schoonfamilie. Mensen die er voor ons wilden zijn.
Dat gaf ruimte.
En in die ruimte ontstond langzaam weer iets voor mezelf.
Ik begon kleine momenten te pakken. Lange wandelingen maken, even uitwaaien op het strand, een koffietje in de stad, afspreken met vriendinnen en weer wat meer en vaker te sporten.
Geen grote dingen. Maar precies genoeg om weer op te laden.
Tijd voor jezelf is geen luxe
Wat ik in die periode heb geleerd, is dat tijd voor jezelf geen luxe is. Het is nodig. Juist als moeder.
Niet omdat je weg wilt van je kinderen, maar omdat je er daarna weer beter voor ze kunt zijn. En ja, het kan voelen alsof je hart breekt als je ze even achterlaat. Dat gevoel ken ik maar al te goed.
Maar tegelijkertijd merkte ik ook: ik kwam altijd weer opgeladen terug. Met meer geduld. Meer energie. Meer ruimte in mijn hoofd.
Iedereen ervaart het anders (en dat is oke)
Wat belangrijk is om te zeggen: elke postpartum periode is anders.
Wat voor mij zwaar was, hoeft dat voor een ander niet te zijn. En andersom ook.
Er zijn zoveel factoren die meespelen:
slaap, herstel, je omgeving, je karakter, je situatie thuis…
Er is geen “juiste” manier om je te voelen.
Maar als jij merkt dat het mentaal zwaarder is dan je had verwacht, weet dan dat je niet de enige bent en wees niet bang om hulp te zoeken/vragen. Een afspraak bij een huisartsenpraktijk ondersteuner om je hart even te luchten kan al wonderen doen, trust me.
Tot slot
Als ik terugkijk op die periode, was het intens. Soms zwaar. Maar ook leerzaam.
Ik heb geleerd om hulp te vragen, ook al vond ik dat lastig.
Om ruimte te maken voor mezelf, ook al voelde dat soms tegenstrijdig.
En om te accepteren dat ik niet alles alleen hoef te dragen.
Misschien is dat wel wat ik je het meest wil meegeven:
Je hoeft het niet alleen te doen.
En goed voor jezelf zorgen maakt je geen minder goede moeder maar juist een sterkere.
Mocht je er behoefte aan hebben kun je mij altijd een berichtje sturen op Instagram @mamamotiontraining
